Trouwen op de route

Eigenlijk begint het allemaal op de laatste Vierdaagsedag van 1985. Dorien, die in 1981 ook al meeliep, raakt op de route tussen Gassel en Beers aan de praat met haar toekomstige man, Harm. De twee kletsen een kwartiertje. “Ik vertelde dat ik uit Cuijk kwam en daarom meeliep”, weet Dorien nog. “Het klikte direct. Toen we Beers binnen liepen, liepen we al hand in hand." "Vijf jaar later zijn we, op vrijdag 20 juli 1990, getrouwd op de route. Uiteraard in Beers, waar het allemaal begon. Ik had geen trouwjurk aan, maar een gele blouse, roze korte broek en gele lange sokken tot aan mijn knieën. We liepen namelijk allebei ook echt mee, net als de getuigen. Het was die dag boven de 30 graden, bloedheet. Daarna wandelden we met zijn allen door naar de Via Gladiola en ‘s avonds hadden we een feest in Escharen. Ondanks het vroege opstaan die dag, waren wij het actiefst. Een prachtige dag.”

Begonnen als bureaulist

Het jaar nadat Dorien en Harm trouwden, viel Dorien met koorts uit in Wijchen. Daarna had ze wel even genoeg van het lopen. “Maar ik wilde wel graag bij de Vierdaagse betrokken blijven. Ik ben geboren en getogen in Cuijk. Liep als klein meisje al aan de hand van de militairen over de pontonbrug. Door die verbondenheid én natuurlijk door hoe ik mijn man heb leren kennen wilde ik tijdens de Vierdaagse actief blijven. Daarom ben ik in 1992 begonnen als vrijwilliger. Ik werd bureaulist. Dat houdt in dat wandelaars zich bij mij aanmelden, afmelden en dat ik de Vierdaagsekruisjes mag overhandigen.” In de jaren die volgden bleef Dorien als bureaulist verbonden aan de Vierdaagse. De twee dochters, Odile en Veerle, die ze samen met Harm kreeg, zorgden ervoor dat ze jarenlang alleen vanuit haar woonplaats Dronten naar Nijmegen vertrok. “Hij moest op de meiden passen zolang ze nog te klein waren om mee te gaan. Omdat 20 juli eigenlijk altijd in de Vierdaagseweek valt, belden we jarenlang elkaar op om elkaar te feliciteren met onze trouwdag.”

Met de hele familie

Nu de kinderen volwassen zijn - Dorien en Harm hebben zelfs al kleinkinderen - is het stel weer samen in Nijmegen te vinden. “We hebben in 2015 trouwens nog één keer met zijn tweeën gelopen, om onze vijfentwintigjarige trouwdag te vieren. Harm heeft 20 kruisjes, Odile heeft 8 keer de vierdaagse uitgelopen, Veerle heeft de Vierdaagse een keer uitgelopen en helpt ook al jaren mee als bureaulist. Vorig jaar zou ik voor de vijfentwintigste keer helpen als bureaulist. Mijn man zou bovendien voor het eerst helpen als vrijwilliger, maar dat ging natuurlijk niet door. Zo hebben we ieder jaar wel een reden om naar Nijmegen te komen.” Behalve Dorien, Harm, Odile en Veerle zijn er nog meer Beishuizens, die bij de Vierdaagse betrokken zijn. “Mijn schoonzus Janny helpt ook al vijftien jaar. Haar partner loopt ook al jaren mee en haar dochter, Patricia, is ook al jaren bureaulist. De Vierdaagse zit in ons bloed, durf ik wel te zeggen. Mijn man hoopt over vier jaar samen met onze oudste kleinzoon de Vierdaagse te lopen. Die wordt dan twaalf. Dat lijkt me prachtig. Ik zie het al voor me dat ik ze dan begeleid en ze op de fiets volg. We zijn er voorlopig nog niet klaar mee in Nijmegen.”

Verlangen naar de feestweek

Dorien hoopt van harte dat de Vierdaagse volgend jaar weer door kan gaan. “Ik mis de bekenden die je ieder jaar weer tegenkomt op de Wedren. Ik mis bovendien alle deelnemers, oud, jong en van zoveel verschillende nationaliteiten. Behalve het wandelen, zijn wij ook wel van een feestje na afloop. Het lijkt me zo fijn om tijdens de Vierdaagseweek weer door het centrum van Nijmegen te lopen. Vanwege de gezelligheid op straat, de sfeer, leuke bandjes, maar ook omdat je steeds wel weer bekenden tegenkomt.”